Serwis Polskiego Towarzystwa Genealogicznego

flag-pol flag-eng home login logout Forum Fotoalbum Geneszukacz Parafie Geneteka Metryki Deklaracja Legiony Straty
piątek, 30 lipca 2021

longpixel


Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu
Zobacz poprzedni temat Wersja gotowa do druku Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości Zobacz następny temat
Autor Wiadomość
wolenski_pipisOffline
Temat postu: Drobna szlachta – kilka cytatów IV.  PostWysłany: 20-02-2021 - 12:29
Sympatyk


Dołączył: 05-04-2011
Posty: 313

Status: Offline
Stanisław Dziadulewicz, umieszcza w swym dziele sporo przykładów na ubożenie szlachty, w tym przypadku szlachty tatarskiej. Problem ten nie dotyczył tylko szlachty drobnej, ale dotykał też rodziny książęce (kniaziowskie), jak Alejewiczowie, Bielawscy, Bierbaszowie, Eljasewiczowie, Michałowscy, Osmolscy oraz Ostryńscy.

Abdulewicz – Więcej wzmianek (po 1663 roku) w źródłach archiwalnych o tej rodzinie nie znaleźliśmy. Istnieje ona podobno po dziś dzień w wileńszczyźnie, zapewne bardzo podupadła, skoro żaden z jej członków nie legitymował się ze szlachectwa w początkach XIX stulecia.

Alejewicz – Zapewne książęcy ten ród musiał bardzo podupaść ostatniemi czasy pod względem majątkowym i jąć się rzemiosła lub furmaństwa po małych miasteczkach, skoro tradycja o jego pochodzeniu mogła w taki sposób zaginąć.

Alichniewicz – Zapewne oni to przyjęli chrzest, gdyż w XVII-ym wieku o Tatarach tego nazwiska głucho zupełnie, natomiast, poczynając od końca XVII-go wieku w aktach wileńskich pojawiają się jacyś Alichniewicze „sławetni”…

Bielawski – Rodzina książęta. Bielawscy muzułmanie podobno istnieją do dziś w ziemi wileńskiej, jako drobni rolnicy i ogrodnicy.

Bierbasz – Odtąd (po 1488 roku) o Bierbaszach (kniaziach) przez czas dłuższy głucho zupełnie – wiadomo jeno, że jeszcze w XVII-em stuleciu byli bojarami Radziwiłłów i tytułu nie używali, i dopiero do prerogatyw stanu szlacheckiego zostali przypuszczeni przywilejem króla Zygmunta III z roku 1630-go. W tym przypadku było to raczej przywrócenie szlachectwa, gdyż zarówno prace Trelińskiej, jak i Wdowiszewskiego, o tym nazwisku nie wspominają. Uruski wymienia ich pod hasłem Birbasz, i twierdzi, że „ostatni kniaź Birbasz - Michał Iwanowicz Juchnowicz, umarł w XVI, czy też w początkach XVII stolecia”. Myli się jednak, gdyż w 1733 roku pod hasłem Juchniewicz, wymieniony został Jan Tadeusz Juchniewicz Bierbasz kniaź, wśród stronników Augusta III. Wolff, zamieszcza o nich krótka informację, będącą zaprzeczeniem informacji Uruskiego – Kniaziowie Jan, Sebastian, Kazimierz, Mikołaj, Florian i Stanisław Juchniewicze Bierbasz, w sprawie z instygatorem, otrzymują w 1720 r. list żelazny i konfirmację przywileju króla Zygmunta III.
(Uruski Seweryn - Rodzina, Herbarz szlachty polskiej, tom I–XVI, Warszawa 1904–1938., tom I str. 217; Rocznik Towarzystwa Heraldycznego, tom I-XI, 1910-32., tom I str. 82; Józef Wolff – Kniaziowie litewsko-ruscy od końca czternastego wieku, Warszawa 1895., str. 637).

Bogdanowicz – Bogdanowicze, (o których przez resztę XVII-go i przez całe XVIII stulecie głucho zupełnie), podupadli majątkowo i jęli się z czasem handlu i rzemiosła w małych miasteczkach ziemi mińskiej.

Bohuszewicz – Tuhan-Baraaowski w swoich notatach zalicza ich do prostych nogajów, widocznie dlatego, że z biegiem czasu podupadli majątkowo, zajmują się rzemiosłami, posiadłości ziemskiej nie mają, i żaden z nich nie wywiódł się w wieku XIX-ym ze szlachectwa. W początkach XIX-go stulecia, rozpływają się Bohuszewicze w masie gminu tatarskiego małomiasteczkowego już zupełnie.

Chaźbijewicz – Tuhan-Baranowski, zalicza ich do rzędu niezamożnych Muślimów drobnych zagrodników wiejskich, zajmujących się ogrodnictwem i uprawa tytoniu. Oczywiście, względne zubożenie rodziny wpłynęło na zanik tradycji o jej pochodzeniu istotnem.

Dajnowski – Odtąd (po 1679 roku) o Dajnowskich głucho w źródłach archiwalnych zupełnie. Istnieją podobno po dziś dzień, jako drobni rolnicy w okolicach Trok.

Dańcewicz – (Dańcewicze po 1631 roku). I tej linii ślady w źródłach archiwalnych giną zupełnie. Dańcewicze istnieją po dziś dzień, jako drobni zagrodnicy w ziemi grodzieńskiej.

Dżafarewicz – Dżafarewicze z biegiem czasu spadli do rzędu prostych zagrodników i drobnych rzemieślników, w jakiej kondycji pozostają do dziś dnia.

Eljasewicz – A dziś żyją ci Eljasewicze w takiej np. nędznej mieścinie jak Iwje i zajmują się tam takiemi podrzędnemi rzemiosłami, jak: garbowaniem skór lub furmaństwo, i to zapewne było przyczyną, że ich Assanczukowiczów (potomków książąt Assanczukowiczów), książąt, murzów i begów, zaliczył Tuhan-Baranowski do pospolitego gminu tatarskiego.

Jakubowski – Od drugiej połowy XVI-go stulecia Jakubowskich w źródłach archiwalnych wyśledzić trudno. Widocznie podupadli majątkowo i zaczęli trudnić się rzemiosłem i furmaństwem.

Janczura – Odtąd (po 1631 roku) o Janczurach głucho zupełnie: widocznie bardzo podupadli majątkowo. Zajmowali się m.in. garbarstwem.

Januszewski – Naturalnie takie rozdrobnienie własności ziemskiej musiało się odbić fatalnie na Januszewskich, którzy odtąd rozpływają się w masie drobnych zagrodników tatarskich w ziemi wileńskiej, przestają widocznie służyć wojskowo, gdyż wszelki ślad o nich w tej dziedzinie ginie, stopniowo, jak inni ich współbracia, zaczynają zajmować się rzemiosłami. (…) Tak już bardzo zdążyli Januszewscy zlać się z gminem…

Kobyzewicz – Przenieśli się w XVI-em stuleciu do Kijowa, gdzie zapewne już ochrzczeni, zajęli się handlem i zdobyli poczesne miejsce wśród tamecznego mieszczaństwa.

Komorowski – Potomstwo rzeczonych Andrzeja i Macieja Komorowskich (po1567 roku), przyjąwszy chrzest, zajmowało się widocznie handlem lub rzemiosłem i prawa szlachectwa po przyłączeniu Podlasia do Korony utraciło, jak to widać z faktu, że Jan Komorowski, rodem z Podlasia, niewątpliwie należący do rodziny omawianej, major w pułku buławy wielkiej koronnej, otrzymał w roku 1790-ym na sejmie wielkim nobilitację. Otrzymał on herb Skorowa. Herb Skorowa – w polu czerwonym na murawie lew wspięty złoty trzymający trójkąt czarny z gałką ołowianą na sznurku błękitnym. W klejnocie mąż z gołą głową w pancerzu łuskowym, z mieczem w prawej ręce.

(Tadeusz Gajl – Nowy herbarz polski, Gdańsk, Gdynia 2016, str. 364; Zygmunt Wdowiszewski, Regestry nobilitacji w Polsce (1404-1794), w Materiały do biografii genealogii i heraldyki polskiej, tom IX, Buenos Aires – Sztokholm, 1987., str. 201).

Korycki – Potomstwo Bogdana Koryckiego widocznie już w początkach XVII –go stulecia wyzbyło się swej cząstki w Korycy, zachowując na pamiątkę jedynie nazwisko. Głucho też o nim w źródłach archiwalnych zupełnie. Zapewne, osiedliwszy się w którejś z mieścin na Litwie, zajęło się jakimś przemysłem (najprędzej furmaństwem) i rozpłynęło się powoli w masie gminu tatarskiego, co pociągnęło za sobą zupełny zanik tradycji o pochodzeniu istotnem rodziny omawianej.

Kujbeda – Kujbedowie, zubożeli majątkowo, zajmowali się rzemiosłem.

Michałowski – Tuhan-Baranowski wywodzi Michałowskich od prostych nogajów. Widocznie upadek materialny rodziny omawianej wpłynął na taki zanik tradycji o ich pochodzeniu właściwem od Siejciów (książąt) i nawet przewodniczeniu przez lat kilkadziesiąt osobnej chorągwi kleckiej, wyłonionej z jałoirskiej.

Mielecki – Więcej (po 1567 roku), o rodzinie omawianej wzmianek w źródłach archiwalnych nie ma; podobno egzystuje jeszcze dziś w okolicach Trok, bardzo zubożała i na niskim szczeblu społecznym.

Murzicz – Ten upadek materialny licznej (rozrodzonej) rodziny dał naturalnie pochopnie Tuhan-Baranowskiemu do zaliczenia Murziczów do nogajów – nieszlachty, bez zwrócenia uwagi na przydomek „Murza”, jakiego stale używali od dawna i z jakim się wywiedli w roku 1819-tym przed deputacją wileńską.

Osmolski – Podupadli majątkowo, i odtąd o kniaziach Osmolskich przez czas dłuższy głucho. Tak w XVII i XVIII stuleciach upadały możne rody tatarskie.

Ostryński – Przed Aziubekowiczami Ostryńskimi (książętami) stanęły do wyboru: bądź zmiana wiary ojców, bądź emigracja, bądź wreszcie bieda i, co za nią idzie, całkowite usuniecie się z widowni. Jak się zdaje, wybrali to ostatnie i… giną nam z oczu zupełnie.

Ponarski – Odtąd (po 1631 roku) w źródłach archiwalnych ślady Ponarskich giną; nie wygaśli jednak, a żyją po dziś dzień, zubożeli, w ziemi mińskiej.

Poskiewicz – Odtąd (po 1631 roku), o rodzinie omawianej w źródłach archiwalnych głucho… Podobno, zubożała, istnieje po dziś dzień w ziemi wileńskiej.

Reczypowicz – Dalej (po 1643 roku), o Reczypowiczach głucho zupełnie. Ponieważ istnieją do dziś dzień jako drobni zagrodnicy w Iwju, upadek ich materialny musiał się zacząć w pierwszej połowie XVIII-go wieku w czasach, w ogóle krytycznych dla muślimów litewskich, a to wpłynęło znów na wsiąknięcie ich w szarą masę tatarską, zajmująca się rzemiosłem i furmaństwem.

Rotkiewicz – Ibrahim Rotkiewicz w roku 1832-im trudnił się garbarstwem w Raduniu.

Rudziewicz – Licznie stosunkowo rozrodzeni Rudziewicze podupadli majątkowo, to też w ciągu XVIII-go stulecia dość o nich głucho.

Safjanowicz – Więcej o Safjanowiczach (po 1773 roku), zebrać się nie udało, Egzystują podobno po dziś dzień, jako skromni zagrodnicy.

(Stanisław Dziadulewicz - Herbarz rodzin tatarskich w Polsce, Wilno 1929., str.
4, 20, 65, 67, 70, 71, 83, 92, 93, 101-103, 117, 121, 124, 125, 159, 185, 215, 216, 229, 245, 246, 253, 254, 266, 273, 278, 283, 369, 378, 410-412).



Pozdrawiam Marek Woliński
 
 Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem Powrót do góry
LitwosOffline
Temat postu: Re: Drobna szlachta – kilka cytatów IV.  PostWysłany: 20-02-2021 - 13:58
Sympatyk


Dołączył: 25-03-2016
Posty: 734

Status: Offline
wolenski_pipis napisał:


Janczura – Odtąd (po 1631 roku) o Janczurach głucho zupełnie: widocznie bardzo podupadli majątkowo. Zajmowali się m.in. garbarstwem.



Akurat to nazwisko rzucilo mi sie dzisiaj w oczy przegladajac metryki w par. Podbrzezie z poczatku 19. wieku.

_________________
Pozdrawiam
Robert
 
 Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem Powrót do góry
jartOffline
Temat postu: Re: Drobna szlachta – kilka cytatów IV.  PostWysłany: 20-02-2021 - 16:12
Zasłużony
Sympatyk


Dołączył: 03-06-2011
Posty: 1006

Status: Offline
Nie stara książka Adama Leszczyńskiego może być dobrą lekturą (nie odbierac jak biblię, ale...).

_________________
pozdrawiam
Artur

Poszukuję rodzin: Jastrzębski, Olbryś, Pskiet – par. Jasienica; Sitko/Sitek lub Młynarczyk, Pych – par. Długosiodło; Łaszcz, Świercz, Szczęsny, Ciach, Kapel – par. Wyszków; te nazwiska także w par. Jelonki
 
 Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość  
Odpowiedz z cytatem Powrót do góry
Wyświetl posty z ostatnich:     
Skocz do:  
Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu
Zobacz poprzedni temat Wersja gotowa do druku Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości Zobacz następny temat
Powered by PNphpBB2 © 2003-2006 The PNphpBB Group
Credits
donate.jpg
Serwis Polskiego Towarzystwa Genealogicznego zawiera forum genealogiczne i bazy danych przydatne dla genealogów © 2006-2021 Polskie Towarzystwo Genealogiczne
kontakt:
Strona wygenerowana w czasie 0.315055 sekund(y)